”මට නම් ඒකෙ කිසිම ප්රහේලිකාවක්, නොතේරෙන සංකීර්ණභාවයක්, අමුතු මනෝ විශ්ලේෂණ න්යායක්, දුරවබෝධ දර්ශනයක් නැහැ. මං ඉතා ප්රසිද්ධ මෝඩ මිනිහෙක්. පණ්ඩිතයන් මට මෝඩයෙකු කියන එකට මං හරි කැමතියි. මං කැමතියි මේ සමාජයේ සාමාන්ය මිනිසුන් අතරින් එකෙකු වෙන්න. මොකද මං ඔය බොහෝ දෙනාට වඩා උපන් ගෙයි පිටස්තරයෙක්. මට අරගලය තියෙන්නෙ ඇතුළෙ ඉඳන් එළියට යන්නට නෙමෙයි. ඇතුළට එන්නටයි.”- Prof. අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ.
කලා කෘතියකට තිබිය යුත්තේ, ආකෘතියක් පමණකැයි මම යළිත් පවසමි. සාහිත්යය හෝ සිනමා හෝ නාට්යය හෝ කවර කලා නිර්මාණයක් වුව ද එහි අන්තර්ගතය අනුව විමසීමෙන් එහි කලාත්මක භාවිතාව පමණක් නොව දේශපාලනික අර්ථය ද ඇඟිලි අතරින් ගිලිහී යනු ඇත. අනෙක් අතට, අදාළ කලා කෘතිය පිළිබඳ කියවීමක දී න්යායික ප්රවේශයක් ගත නොහැකි නම් එය විචාරකයාගේ දාර්ශනික දුගී බව සේම කලා කෘතිය ද ප්රාමාණික නොවන බව විශද කරයි.
”ඇන්ටික් කඩයක මරණයක්” නාට්යය කෙරේ වන මාගේ ප්රවේශය යට කී ප්රවාදය සමඟ ගැට ගැසෙන බව සැබෑ ය. එහෙත්, සමකාලීන කලාකරුවාගේ සේම කලාවේ ද වෙනස් වීම සලකුණු නොකර මේ ප්රවේශය ගත නොහැකිය. එය හෙජමොනිය/ ස්වායත්තතාව පිළිබඳ ප්රතිපක්ෂය නැවත කියවයි. සරලව කිවහොත්, කලාව සහ කලාකරුවා හෙජමොනියෙන් ස්වායත්තතාවට මාරු වී ඇත. නිදසුනක් ලෙස, අතීත (නූතනවාදී) කලාකරුවා විඳි සාමූහික අත්දැකීම සමකාලීන කලාකරුවා (පසු නූතන) විෂයෙහි පුද්ගල අත්දැකීමක් බවට විතැන් වී ඇත. කෙටියෙන් කිවහොත්, සමකාලීන කලාකරුවා කලාවේ නිදහස ලෙස දකින්නේ තම කේවල නිදහසයි.
Saman







මම තොපේ කලිසම් ගලවලා තොපේ ඔය කඩාගෙන හැලෙන ඇටවලු නිරුවත් කරනවා. මේ විදිහට උඹලා ගැහැණිය ගැන හිතනවා කියලා පෙන්වන එක නෙවෙයි උඹලගේ කෙරුවාව.
Anoma J.
Comments are closed.