හිස නැති ස්ත්රී ශරීරයක් ග්රාමීය පිරිමියෙකු විසින් කොළඹ නගරයට රැගෙන ඒමත් සමඟ ගුණදාස අමරසේකර විසින් ශ්රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට හෝ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට අදාළව කරන ලද රූපක විග්රහය අලුත් තලයකට පැමිණෙයි. අමරසේකරට අනුව ජාතික චින්තනය යනු, ජාතික දේශපාලන ශරීරයට සවි වන හිසකි. අපගේ දේශපාලන චින්තනයේ අර්බුදය වන්නේ, එයට හිසක් නැති කමයි. නමුත් හිසක් නැති ස්ත්රී ශරීරය මඟින් පිළිබිඹු වන යථාර්ථය කුමක්ද?
දෛනික පරිභෝජන සමාජ යථාර්ථය තුළ අපට අවශ්ය වන්නේ, ‘අතිරික්ත ජීවිතයකි’ (Excessive Life). මේ අතිරික්ත ජීවිතය සරලව පැහැදිය හැකි ය. සමකාලීන යුගයේ මැද පාන්තික වෘත්තික පිරිමියාට ගැහැණුන් දෙදෙනෙක් සිටිති. එක් අයෙක්, නිල වශයෙන් පවත්වාගෙන යන බිරිඳය. නැතහොත්, ස්ථිරසාර ලෙස පවත්වාගෙන යන සම්බන්ධයකි. එයට හිසක් ඇත. තාර්කික ජීවිතයේ බැංකු ගිණුම පවත්වාගෙන යන්නේ ඇය යි. ඊට අමතරව, සරුව පිත්තල තලයක තවත් ස්ත්රියක් අවශ්ය අතර ඇයට හිසක් නැත. ඒ සඳහා අදාළ වන්නේ ක්රෙඩිට් කාඩ් පතයි.
Post-modern feminist image
පොදුවේ ගත් විට, සමකාලින පිරිමියාට අවශ්ය වන්නේ, ඔලුව නැති ගැහැණුන්ය. අමරසේකර ‘කවන්ධය’ පදය වහරන්නේ ධනාත්මක අර්ථයකින් ය. ඔහුට අනුව ඔලුව නැති ජාතික ශරීරය මුග්ධ ය. නමුත් ඔහු කල්පනා නොකරන ලද්දේ, ඔලුව සහිත ගැහැණුන් සමකාලීන පිරිමියාට වදයක් බව ය. පිරිමි ප්රාර්ථනාව වන්නේ, ජනගහණයෙන් භාගයකට ඔලුව නැති වීම හොඳ තත්වයක් බවයි. පිරිමින්ට අනුව තමන්ගේ ලිංගික ෆැන්ටසිය සාක්ෂාත් කර ගැනීමට අවශ්ය වන්නේ, ඔලුව නැති ස්ත්රී කඳක් පමණි. ධනේශ්වර වෙළඳ භාණ්ඩ ලෝකය මේ තත්වය සම්පූර්ණ කර ඇත. වෙළඳපොළෙහි ඔලුව නැති ගැහැණුන් විකිණීමට ඇත. ස්ත්රී ඔලුව නිශේධනයකි.
‘ස්ත්රී කවන්ධ’ යනු, සමකාලීන ධනේශ්වර වෙළදපොළේ විකිණිය හැකි වඩාත්ම උසස් ගුණාත්මක භාණ්ඩය යි. කොළඹ නගරයේ Spa භාවනා මධ්යස්ථානවල දී බාස්ලාගේ සිට GMලා දක්වා පරාසයක පිරිමින් පවුල්වල ක්රය ශක්තිය විනාශ කරන්නේ, මෙම පශ්චාත්-නූතන භාණ්ඩය පරිභෝජනය කිරීමෙන් ය. ‘ඉතිහාසය අවසන් වී ඇත’ යන ප්රවාදය සතු හැඟීම්බර පක්ෂය යනු, මිනිසා තිරිසන් සත්වයෙකු බවට පත් වීමයි. එය, එක පසකින් හිස නැති දේශපාලනය හරහා සන්තෘප්ත වන අතර අනෙක් පසින්, එය ‘හිස නැති ස්ත්රී ශරීරය’ හරහා දෛනික ජීවිතය තුළ සිදු වෙයි.
Modernist Desire
මධ්යම-පන්තික ස්ත්රිය ‘පසු-නූතන’ දෛනික ජීවිතය තුළ තම ජීවිතය සංවිධානය කරන්නේ කෙසේ ද? පවුල සහ කාර්යාලය අතරමැද අවකාශයක් ලෙස ‘බෝඩිම් ගෙදර’ සංකල්පය කරළියට එන්නේ, 90 දශකය මැද දී ය. 90 දශකය මැද දී අප කළ දේශපාලනයට මතවාදීව එකතු වූ මනෝහාරී හේවාවසම් වැනි ස්ත්රියක් අපගේ කවයට මේ ‘බෝඩිම’ නම් ගෘහ නිර්මාණ අවකාශය හඳුන්වා දුන්නාය. මෙම අවකාශයට එකළ වැඩියෙන්ම වහ වැටුනේ, සිරිමලී ලියනගමගේ, සීතා රංජනී, නෙරංජලා ක්රිස්ටීන් සහ ඇඟිලි ගණින ඇඟිලි තුඩු ය. කොළඹ නගරය තුළ දී ස්ත්රීන්ගේ පැත්තෙන් ඊඩිපස් සංකීර්ණයට ඇතුල් වූ ප්රථම ස්ත්රී පිරිවර වන්නේ මේ පිරිසයි.
” ඊඩිපස් පිළිබඳ ලංකාවේ මතය අවිද්යාත්මක ය. ලංකාවේ පිරිමින් හිතන්නේ, ඊඩිපස් යනු, පවුල තුළ ආධිපත්යය සටහන් කරන පිරිමියා බවයි. ඊඩිපස් යනු, ග්රීක මිථ්යා කතාවකි. ෆ්රොයිඩ් ග්රීසියෙන් උපුටා ගත්තේ, මිථ්යා කතා මිස දර්ශනය හෝ ආචාරධර්ම නොවේ. එසේ කළේ ඇයි කියා සිතීම මොළයට ලාභයකි. පුදුමයකට මෙන්, හේතුවක් නැතිවම සමකාලීන ධනේශ්වර ලෝකය තුළ ආධිපත්යය යන්න ඉතාම නරක දෙයක් ලෙස බහුතරය සලකති.”






