ප්රියන්ත කලුආරච්චි නම් ජවිපෙ ප්රචාරක ඇලියේ ඒජන්තයා අපගේ සිනමා පන්තියට ඒමට සිටින තරුණ ජනයා බියවද්දමින් සිටින වග අපගේ ඔත්තුකරුවන් විසින් අපට දන්වා ඇත. කලුආරච්චි යනු, අප සංවිධානය 2004 දී තක්කඩියන්ට පාවා දුන් අමු තක්කඩියෙකි. නලීන් ද සිල්වා පසුපස ගාටන බොහෝ ප්රඥාවන්තයන්ගේ අවිඥාණක ආශාව මතු කිරීම මෙතන දී වැදගත්ය.
නලීන් ද සිල්වාගේ භාෂා ලෝකය තුළ වචන දෙකක් එම පද්ධතියට අහිමි විය.
(1) ස්ත්රිය.
(2) ආදරය.
යම් පුද්ගලයෙකු නලීන් ද සිල්වාව උත්කර්ෂණයට ලක් කරන විට දී එසේ කරන්නාගේ ජීවිතය තුළ ද ඉහත වචන දෙක- ස්ත්රිය, ආදරය– අතුරුදහන් වී ඇත. ඉතාම පටු ලෙස කියන්නේ නම්, නලීන් ද සිල්වාගේ මිතුරන් බහුතර දෙනෙක් ස්ත්රියගේ විඥාණයට සහ ආදරයට ආගන්තුකය. විශේෂයෙන්, ආදරය ඉදිරිපිට මේ පිරිමින්ගේ කකුල් වෙව්ලා යන ස්වරූපයක් දක්නට ලැබේ. මෙහිදී, එක් දෙයක් පමණක් මතක් කළ යුතුය. සමාජ මාධ්ය යුගයක දී ස්ත්රීන් සමඟ ඡායාරූප රැගෙන ඒවායින් තමන්ගේ තොරණ සරසන්නන් ආදරය කරන්නවුන්ට වඩා නාසිස්මික කුමරාට සමීපය. සමකාලීන ලෝකය තුළ ‘ආදරය’ පිළිබඳ න්යාය ගොඩනඟන්නේ කෙසේද?
පළමුවෙන්ම, අප පාරභෞතිකයන්ගෙන් (යථාර්ථයේ අභ්යන්තර ස්වභාවය පිළිබඳ යකඩ නීති සෙවීමේ ප්රයත්නය) ආදරය වෙන් කරගත යුතුය.
අපගේ න්යායික අවබෝධයට අනුව ‘ආදරය’ ජීවිතය තුළ හෝ යථාර්ථය (මනසින් බාහිරව හෝ ඒ තුළම වූ සාරය) තුළ නොමැත. ඒ සඳහා අපට ආත්මය පිළිබඳ න්යායක් [theory of subject] ගොඩනගා ගැනීමට සිදු විය. සරලව කිවහොත්, ආදරය අපට හමු වන්නේ ආත්මය පිළිබඳව රැඩිකල් විශ්ලේෂණයක් කළහොත් පමණි. හේගල්ගේ දර්ශනය අප මෙතැනට කැඳවා ගන්නේ නම්, ආත්ම ගවේෂණයේ අවසන් නිමේෂයේ දී අපට හමු වන්නේ අනෙකාව නොව තමාවමය. එම නිසා, ආත්ම ගවේෂණය නිම වන්නේ පරමාත්මයෙනි. [the absolute is “spirit, that which is present to itself in the certainty of unconditional self-knowing“.] එය, අපව අහසින් හෝ සොබාදහමින් දඩයම් කරන අවතාරයක් හෝ හොල්මනක් නොවේ. පරමාත්වය යනු, මිනිසා විසින් මිනිසාවම වටහා ගන්නට ඉදි කළ අසාර්ථක ඓතිහාසික සහ සංස්කෘතික තර්කනයන්ය. එම නිසා, ඉතා වැරදියට වැටහී යන, ‘ආදරය යනු අනන්යතාවයකි’ යන අදහසේ දෝෂය මෙම සන්දර්භය තුළ දී වටහාගත හැකිය. ඉතා සරලව කියන්නේ නම්, අනන්යතාවය (Identity) ආත්මීය ලක්ෂණයක් නොවේ. එය, දර්පන ප්රතිරූපයක් පමණි.
‘ආත්මය'[who i am i for me- unconscious I.] අප ගවේෂණය කළ යුත්තේ, පරමාත්වය තුළය. එවිට, අපට හමු වන ආත්මය දෙබිඩිය.[split] එය, තමා තුළම විසංවාදයක් අත්විඳියි. එම නිසා, ආත්මය එකවරම අනන්යතාවය සහ නිර්අනන්යතාවය ආත්ම කොට ගනී (Identity of identity & Non-identity). ඕනෑම ජීවන දර්ශනයක් අතහරින්නේ ආත්මය සතු මෙම ස්වයං-නිශේධන ශක්යතාවය යි.
[Self-related negativity]
ලංකාව වැනි රටක ආදරය අවබෝධ කර ගන්නේ, ආත්මය සහ වස්තුව අතර 100% ක ඒකාත්මික [UNITY] වීමක් ලෙසය. වැටහෙන උදාහරණයකට රැගෙන ආවොත්, ආදරය යනු තමන් ආදරය කරන්නා තමන් සමඟ පූර්ණ ලෙස අනන්ය වීමයි. එහිදී, තමන් සමඟ අනන්ය නොවන කිසිදු ශේෂයක් ඉතිරි විය නොහැකිය. එසේ ඉතිරි වන්නේ නම්, එය ආත්ම වංචාවක් හෝ ආදරයට ද්රෝහී වීමකි.
අපි ජේසු දෙසට හැරෙමු. උන්වහන්සේ දෙවියන්ට ආදරය කරන ලදී. දෙවියන්ව පරමව විශ්වාස කරන ලදි. නමුත්, අවසන් මොහොතේ දී ජේසුතුමාව දෙවියන් විසින් පාවා දෙන ලදී. එසේ වූවාට පසුවත් ජේසුතුමා දෙවියන්ට මහත් භක්තියෙන් ආදරය කරන ලදී. ආදරය යනු, බටහිර අරුතින් අනෙකා ඔබව අතහැර හෝ පාවා දෙද්දීත් ආදරය කිරීමයි. එම නිසා, බටහිර ආදරය ස්වයං- අනන්ය [Self-identity] නැත. නාසිස්මික නැත. එබැවින්, නලීන් ද සිල්වාගේ භාෂා ලෝකය තුළ ආදරය සහ ස්ත්රිය නොමැති වීම පුදුමයට කාරණයක් නොවේ. නලීන් ද සිල්වාට රුචි සියලු දෙනාම (බහුතරය නොවේ) ස්ත්රියකට උමතුව ආදරය කරන්නට බියගුළුවන පිරිමින් ය. නාසිස්මික රජවරුන් ය.
ක්රිස්තියානි ආගම ආදරයේ ආගම වන්නේ, කෙනෙක් ආදරයේ දී තම කවචයෙන්- හරියට කට්ටෙන් එළියට එන ගොළුබෙල්ලෙකු මෙන් – හෙමිහිට අනෙකාගේ ලෝකයට ගමන් කරන නිසාය. ආදරය පාවා නොදීම යනු, අනෙකා තමන්ගේ හිසට වෙඩි තැබුවත් අනෙකා වෙතට ආ මෙම ගමන සත්යයක් ලෙස පිළිගැනීමයි. ජේසුස් වහන්සේගේ ආත්මය ආදරයට තුල්ය වන්නේ මේ නිසා ය. එතුමන්ගේ ආත්මය ආදරය ඉදිරියේ පිටතට, එනම් බහිෂ්කරණය වන අතරම නැවත ඇතුළතට ද නිරාවරණය වෙයි. එනම්, තමාගේ හෙළුව තමන්ම දැකීමයි.
ඉහත දාර්ශනික සන්දර්භය තුළ ආත්මය එළියට ඒම සහ නැවත ඇතුළත ගැන මෙනෙහි කිරීම ආදරයේ ගමන් මාර්ගය යි. මෙලෙස බහිෂ්කරණය වන සහ අභ්යන්තරයට එකවර යොමුවන ක්රියාවලිය දයලෙක්තික සංසිද්ධියක් ලෙස දාර්ශනික ලෝකය තුළ දී හඳුනා ගැනේ. එම නිසා, බුදුදහම තුළ ‘ආදරය පිළිබඳ න්යායක්’ ගොඩනැගිය නොහැකිය. බුදුදහම යනු, අනන්යතාවය සහ එය අතහැරීම හුදු පරස්පරයක් ලෙස ගැනීමයි.
හේගල් දියුණු දාර්ශනිකයෙක් යැයි අප කියන්නේ මන්ද? ඔහු කිසිවිටෙක දී, ආදරය යනු පුද්ගලයන් දෙදෙනෙක් අතර වන සම්බන්ධයක් සේ ගත්තේ නැත. ඔහුට අනුව, ආදරයේ දී අපට හමුවන අනෙකා (දෙවියන්= Other) අතිවිශාල ඓතිහාසික ක්රියාදාමයක සහ සංස්කෘතික නිර්මිතයක ප්රතිඵලයකි.
එබැවින්, ආදරය යනු අනෙකා සමඟ සංවාද කිරීම, අනන්ය වීම පමණක් නොවේ. එහි අනෙක් පැත්ත වූ අනෙකාගේ මුහුණට ලේ පනින්නට පහර දීමක් ද කළ යුතුය. ආදරයේ මෙම දෙවන පැවැත්ම ලංකාවට ආගන්තුක ය. අපට හමුවන අනෙකා තනි හුදෙකලා පුද්ගලයෙකු පමණක් නොව ඔහු/ ඇය යුගයක නිෂ්පාදනයකි.[Geist or Spirit) එම නිසා, මේ පුද්ගලයා යුගයක මධ්යසාරවලින් වෙරි වී ඇත. ඔවුන්ව යුගයෙන් එළියට ගැනීමට අප ඔවුන්ට ගිනි තැබිය යුතුය, කෙනිත්තිය යුතුය, සපා කෑ යුතුය, අපහාස කළ යුතුය.
;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;








